Manuscript (unedited;unfinished): FZ

Korni. Pakamatay ka na lang. Yan ang lagi kong sinasabi sa mga kaibigan ko tuwing nagkakagusto sila sa babae. Para kasi silang mga tanga. Kung anu-anong pinagsasabi. Bigla na lang nagiging makata. Kahit wala namang assignment sa school para gumawa ng tula, ipaparinig pa sa amin ang mga gawa nila. Tapos ipapangalan pa nila sa babaeng gusto nila. Hindi ko alam kung saang diksyunaryo pa nila hinugot yung mga vokabularyong ginamit nila. Susungkitin ang mga bituin, iaalay ang buwan, tatawirin ang mga bundok at ilog. Tang'na, mangako ka naman ng posible, tulad ng ako lagi ang manlilibre sa sinehan, o kaya lagi kitang ihahatid sundo sa eskwela. Kaya tuloy walang relasyon ang tumatagal kasi pag inasahan na ni babae ang mga bituin sa langit, kahit dyamante sa lupa ay walang maibigay si lalaki. Pag nagmahal talaga ang tao akala niya wala ng imposible sa kanya pero pag sinampal na siya ng realidad saka niya pa lang malalaman na kahit mabuhay pa siya habambuhay ay hindi siya makakarating ng bituin dahil masyadong mainit doon at mamamatay lang siya.

Siyempre mayabang ako, hindi pa ako nai-inlove eh. Nasa tama pa akong pag-iisip. Normal pa rin ang aking pagkilos. Hindi pa ako tatanga-tanga at uto-uto. Lagi kong sinasabi sa mga kaibigan ko pag may nagugustuhan silang babae at lagi nilang sinasabing ito na daw ang nakatakda sa kanila, libog lang yan brad, pagkatapos mong mag-bate, mandidiri ka na rin sa kanya. Sa una talaga, akala mo lang na perpekto siya at ang mga katangahan niya ay cute pa. Pero hintayin mong maamoy ang utot niyan, tingnan natin kung gusto mo pa rin yan. Ganito kasi yan mga men, payo ko sa kanila, hindi porque't maganda ang isang babae ay tadhana na kayo, unang una hindi totoo ang tadhana, malaya tayo kung sino ang gusto nating mahalin, at pangalawa, enjoy lang, huwag niyo munang masyadong isipin ang commitment habang bata pa, darating din ang tamang edad para diyan at iyon ay habambuhay ng commitment, masyado nang magastos para sirain.

Pero katulad ng kuwento ng bawat bida ay mayroon din akong downfall. Nakilala ko ang Delilah ng buhay ko. Alam kong korni pero sasabihin ko talaga 'to. Ngayon ko lang naramdaman 'to sa isang babae, men. Ngayon ko lang naranasan ang literal na pagkabog ng puso ko na parang lalabas sa dibdib ko tuwing nakikita ko siya. Nakabawi tuloy ang mga walanghiya kong kaibigan. Kahit anong tago ko sa kanila, napansin pa rin nila, ganun pala talaga yun. Yung isa kong kaibigan, tinawag kunwari ang pangalan nung babae, siyempre ako naman nabigla, kaya hinanap ko siya sa paligid, concern ako eh, yun pala wala naman. Nagmukha daw akong tanga, nawala ang coolness ko. Hindi ko yun napansin, yung pagbabago sa kilos ko, kung hindi lang ako paulit-ulit na inaasar ng mga kaibigan ko. Eh wala na rin akong nagawa, inamin ko na rin sa kanila. Aba, nagsigawan, nakita ko na raw ang katapat ko. Siyempre bilang astig na binata, hindi ako papayag na maliitin ng pag-ibig. Yabang ko sa kanila, madali lang naman makuha ang mga babae, kaunting lambing lang diyan, kaunting bola, bigyan mo lang din ng kaunting oras, pagkatapos niyan, parang asong ulol na yan na sunod ng sunod sa'yo. Ganun talaga kami pag usapang lalaki, brutal, kailangan astig pa din. Pero putik sa loob-loob ko, saan ko ba nakuha ang kayabangan ko, kasi sa totoo lang, hindi ko talaga alam ang tamang gagawin. Wala akong alam sa babae! Dahil hangga't maaari ayoko talagang magkagusto sa kanila. Iwas ako ng iwas sa kanila kasi ayokong magmukhang tanga katulad ng mga kaibigan ko, gusto kong panatilihin ang imahe ko ng pagiging astig. At nabiktima ako ng kayabangan ko, binigyan nila ako ng dare, na alam nilang hindi ko tatanggihan dala ng aking pangangalaga sa imahe, yun ang problema sa mga kaibigan, kilala ka na nila, sa loob daw ng isang buwan ay dapat na maging kami na ng babae. Puta! Hindi ako marunong manligaw, anong gagawin ko? Hindi ko naman mabawi ang mga pinagsasabi ko. Isang buwan lang, tanong ko. Aba, ang yabang ko daw, nagpustahan pa silang mababasted daw ako, ako lang ang pumusta sa sarili ko. Naipit talaga ako. Mukhang wala na talaga akong ibang pagpipilian kundi gamitin ang mga tips na binibigay ko sa mga bata ko. Madali lang lahat sabihin pero mas mahirap pa ang timing kung kailan gagawin. Sabi ko nga sa kanila, isang pagkakamali mo lang sa unang impresyon ng babae sa'yo laglag ka na. Ngayong iniisip ko ang mga pinagsasabi ko, saan ko nga ba hinugot iyon kung hindi man sa karanasan. At dahil ako'y isang astig, tinanggap ko ang kanilang hamon. Mapapasaakin si Delilah sa loob ng isang buwan.

Tang'na, sana nabasted na lang ako. Ngayon ko lang napagtanto na may mas malupit pa pala doon, yung uso ngayon, friendzone.  Men, na-friendzone ako. Masakit. Sobrang sakit. Nagmukha pa akong sumasakay sa bandwagon. Nasama ako sa mga biktima ng pop culture. Kung basted kaya ko pang tanggapin, kasi ayaw niya talaga sa akin, kung ayaw na niya akong makita, eh di fine. Magmo-move-on na lang ako. Pero friendzone? Parang sinabi niya sa'yo na hindi kita gusto pero gusto ko diyan ka lang sa tabi ko para umasa ka ng umasa at magamit kita lagi. Siguro akala nila nagiging mabait sila pag sinabi nila sa nanliligaw sa kanila na hanggang friends lang sila pero sa totoo lang mas malupit pa sila. Paano naaatim ng mga babae na paulit-ulit na saktan ang puso ng mga lalaking biktima lang ng kanilang pag-ibig. Alam ba nilang pag nanligaw ang lalaki ibig sabihin nun ay gustong gusto talaga namin sila. Handa naming isakripisyo ang sakit ng mabasted para lang mabigyan ng pagkakataong mapaligaya ang babaeng gusto namin. Tapos friends lang? Gago ba kayo, manliligaw ba kami kung pakikipagkaibigan lang ang gusto namin?

Gusto ko talagang itago 'to sa mga kaibigan ko pero wala talagang lusot. Nalaman pa rin nila. Walang humpay na kantiyaw ang inabot ko. Ako daw ang hari ng friendzone. Nasaan na daw ang aking karisma sa mga babae. Puta talaga, tiniis ko na lang, wala rin naman akong isasagot kasi totoo. Nakakinis lang talaga na kung kailan ako nagkagusto ay wala pang gusto sa akin. At dahil wala siyang gusto sa akin ay mas lalo ko siyang nagugustuhan. Kahit ako, hindi ko makuha ang sarili kong logic.

Pagkatapos kong marinig na hanggang kaibigan lang ang pwede sa amin ay gusto ko na siyang iwasan para hindi na ako mabiktima ng kanyang mga ngiti pero araw-araw naroon ako sa tapat ng gate naghihintay lang para abangan na makita siya. Kahit hindi ako mahilig sa mga streetfoods dahil tingin ko ay madumi, kumakain ako nun para lang kunwaring masabayan ko siya, tuloy, pagtatae ang inaabot ko lagi pag-uwi sa bahay. Sumasali na rin ako ng mga club nang malaman kong miyembro siya ng isang club. Kunwari active ako at umaatend ng mga meeting pero ang ginagawa ko lang talaga ay pasimpleng sulyap sa kanya at pagtatanong kunwari ng mga hindi ko naintindihan. Tangina mukha talaga akong tanga. At habang tumatagal ay mas lalo pa akong nahuhulog sa kanya. Para akong maysakit na ayokong gumaling dahil masaya ako dito kahit pating-tingin lang. Kahit friends lang.

Isang araw nagkalakas ako ng loob na ayain siya. Dapat date pero nang nasa harap ko na siya, bigla akong naduwag, niyaya ko na lang siyang sabay kaming pumunta ng meeting, pero at least first step na 'yon. Malaking bagay na iyon para sa akin. Pero habang naglalakad kami ng sabay, wala akong maisip na topic na pwede naming pag-usapan. Mabilis pa siyang maglakad. Sayang ang oportunidad. Hanggang ngayon nanghihinayang ako sa pagkakataong iyon, sana dapat pala ay nag-isip muna ako ng topic bago ko siya inaya. Kaso kinakabahan talaga ako eh.

Pero hindi talaga ako tumigil, ngayon lang ako nagkagusto ng ganito eh, hindi ko na mapigilan ang sarili ko mula sa pagkahulog sa katangahan. Nanligaw pa rin ako. Ano pa bang worst na mangyayari kundi friendzone at basted, na naranasan ko naman na, atleast kung manligaw ako kahit papaano ay may pag-asa. Hindi naman niya ako pinigilan, sabi niya bahala na daw ako, pero hindi niya ako gusto kaya huwag na daw akong umasa. Nang marinig ko yun, tawag ako sa mga kaibigan ko, nag-inuman kami. Nagpakalasing ako hanggang sa tumigil yung boses niya na paulit-ulit sa utak ko. Naramdaman ko na rin ang sakit na nararamdaman ng mga tanga kong kaibigan. May respeto na ako para sa kanila. Sabi ko sa kanila, kahit basted o friendzone tuloy lang ang laban. Cheers!

Isang araw may binili ako para sa kanyang pulang rosas. Ibibigay ko sana bago pumasok sa eskuwela, tapos may ginawa akong simpleng tula na nakasulat sa stationery paper, nanghingi pa ako sa kapatid ko, in love daw ako. Paano niya nalaman, humingi lang naman ako ng mabangong papel. Basta ganun daw yun. OK. Hinintay ko siya sa tapat ng kuwarto nila. At ang sunod kong mga nakita ay nakapagpahinto ng mundo ko.  Ito yung isa sa mga bagay kaya ayaw na ayaw ko ang pakiramdam na ito. Wala kang choice. Nang makita ko siya na may kasabay na ibang lalaki sa corridor, wala akong ibang naramdaman kundi sakit. Parang tinarakan ako ng higanteng ineksyon sa puso. Hindi ako makahinga ng maayos dahil naninikip ang dibdib ko. Nakangiti pa siya, mukhang masaya. Sana tamaan na lang ako ng kidlat ng sandaling iyon. Pero walang kidlat na dumating. Dumaan sila sa harap ko, masayang nag-uusap, hindi niya man lang ako napansin. Pumasok siya ng kuwarto nang hindi ko nabigay ang dala kong tula at oras sa kanya. Tinago ko sa loob ng uniporme ko ang mga dala ko. Dumerecho akong cr at kinandado ang pinto. Tinapon ko ang rosas at sulat ko at sinunog kasama ng ibang mga basura. Wala nang ebidensya ng katangahan ko. Hindi ako pumasok sa klase ko at natulog na lang sa rooftop. Pagkauwi, mag-isa akong uminom. Gusto kong solohin ang sakit ko ngayon, gusto kong maramdaman ng buong buo para madala na ako at hindi na maulit pa ang katangahan kong ito.

Naging matigas ako. Hindi na ako muling manliligaw o kaya ay magkakagusto sa mga babaeng hindi naman ako gusto. Sasaktan ko lang ang aking sarili

Itutuloy... at aayusin pag sinipag.